مهر خوبان دل دین از همه بی پروا برد

رخ شطرنج نبرد آنچه رخ زیبا برد

●

تو مپندار که مجنون سر خود مجنون گشت

از سمک تا به سُهایش کشش لیلا برد

●

من به سر چشمه خورشید نه خود بردم راه

ذره ای بودم مهر تو مرا بالا برد

●

من خسی بی سرو پایم که به سیل افتادم

او که می رفت مرا هم به دل دریا برد

●

جام صهبا به کجا بود مگر دست که بود

که در این بزم بگردید و دل شیدا برد

●

خم ابروی تو بود و کف مینوی تو بود

که به یک جلوه ز من نام و نشان یک جا برد

●

خودت آموختیم مهر و خودت سوختیم

با بر افروخته رویی که قرار از ما برد

●

همه یاران به سر راه تو بودیم ولی

خم ابروت مرا دید و ز من یغما برد

●

همه دلباخته بودیم و هراسان که غمت

همه را پشت سر انداخت مرا تنها برد